De opgewekte zonnestroom uit b.v. parabolen of CSP-systeem (met een zonnetoren) wordt via een gelijkstroomkabel van Noord-Afrika/Zuid-Europa naar Europa getransporteerd. In Australië komt een prototype zonnetoren van 200 MW (toren is 1 km hoog en een diameter van 5 km), voldoende voor 200.000 huishoudens. Om de aanvangstemperatuur onder in de toren voldoende hoog te krijgen – minimaal 30 graden Celsius – wordt rond de voet van de toren een enorme kas gebouwd: diameter circa 5 kilometer. Het doorzichtige dak (van glas of polycarbonaat) loopt van buiten naar binnen op van stahoogte tot ruim 40 meter boven maaiveld, daarmee alvast een natuurlijke opwaartse stroming richting schoorsteen veroorzakend. Door deze stroming en koeler wordende lucht kan een windsnelheid worden bereikt tussen 35 en 50 kilometer per uur en dat is genoeg om de 32 in de brede voet van de toren geplaatste 6,5 megawatt turbines in beweging te brengen. Voor meer info: www.positief.nu en www.wikipedia.org

De Solar Power Satellite SPS, die door NASA is ontwikkeld, kan een vermogen behalen van 5.000 tot 10.000 MW met een oppervlakte van 50 tot 100 km²; via een draadloze transmissie komt de stroom op aarde terecht. Een ander systeem is het Space Solar Power SSP-systeem van 100 tot 400 MW, welke opstelling een hoogte kan bereiken van wel 15 km met schijven van 50-60m. De satellieten zetten de zonne-energie om en sturen het naar de aarde via lasers of mikrogolfstralen, waar ze weer worden omgezet in elektriciteit en in het net gebracht. Voor meer info: www.space.com, www.wikipedia.org, etc.

In een biogasinstallatie is sprake van vergisting, ofwel de omzetting van organisch materiaal door anaërobe bacteriën, waarbij methaanrijk biogas (vnl. CH4) ontstaat. Bij co-vergisting wordt mest als dragend substraat vergist, samen met een organische reststof van plantaardige oorsprong zoals landbouwafval, bermgras, groenafval en/of reststoffen als afgekeurde voederresten van de boerderij en produkten uit levensmiddelenindustrie (brood, zetmeel, plantaardig vet). Niet alleen in Duitsland maar ook in Nederland komt steeds meer belangstelling voor de goeddraaiende, kosteneffektieve biogasinstallaties, zoals bij de 1 MW installatie bij de veehouderij van maatschap Hartlief-Lammers te Donderen (Dr). Dit is tot dusverre de grootste biogasinstallatie in het noorden des lands, die door HoSt Oosterhof Holman Mestvergisting vof is gebouwd. Het projekt is begeleid door E kwadraat advies uit Berlikum. Voor meer info: www.ekwadraat.com

Biomassa is een brandstof die CO2-neutraal is: planten en bomen nemen tijdens hun groei CO2 dat weer vrijkomt bij de verbranding. Dit wordt de CO2-kringloop genoemd. Bij het gebruik van fossiele brandstoffen is dat anders omdat verbranding van steenkool, olie en gas wel CO2 toevoegt aan de atmosfeer en dus bijdraagt aan het broeikaseffect. Met behulp van produktie- en/of afvalhout kan via verbranding of vergassing stroom worden opgewekt met warmte als restprodukt. Het meest kosteneffektief is een kollektieve aanpak. In Lelystad is b.v. een houtverbrandingsinstallatie van 1,7 MWe geplaatst met een verwerking van ca. 25.000 ton/jaar. Het hout is afkomstig uit de bossen in Flevoland (dunningshout), snoeihout uit de omliggende gemeenten en energieteelt. Voor meer info: www.ecn.nl

In landen als Duitsland en Denemarken wordt al veel gebruikt gemaakt van CO2-neutrale houttegelkachels; deze worden veelal gestookt op produktiehout en afvalhout (in de vorm van pellets). In Nederland zijn de houttegelkachels van Tigchelaar uit Reduzum (Fr) bekend, welke gebaseerd zijn op de Finovens uit Skandinavië. Deze houttegelkachels kennen een optimaal verbrandingssysteem (dubbele verbranding) en werken CO2-neutraal, d.w.z. er komt bij de verbranding net zoveel CO2 vrij als het hout (bomen) heeft opgenomen. Ongeveer 90% van de warmte wordt afgegeven aan de steenmassa; de afgegeven stralingswarmte zorgt voor meer thermisch comfort. Voor meer info: www.tigchelkachels.nl

Met behulp van duurzame energie kan waterstof (als buffer) worden opgewekt, o.a. met behulp van het elektrolyseproces. Via een brandstofcel kan weer elektriciteit worden opgewekt. Sommige autofabrikanten hebben een auto met brandstofcel en elektromotor (of hybridemotor) ontwikkeld, b.v. Ford, General Motors en Mercedes met een bus op een brandstofcel (foto 1). Op sommige plaatsen langs autowegen in Duitsland kan men op korte termijn waterstof tanken. Op de 2de foto het eerste Nederlandse voertuig op waterstof. Ook diverse boten varen reeds op waterstof. Wellicht komt er binnenkort ook een laptop op een waterstofbatterij (foto 3).

Voor het verkeer en vervoer worden de alternatieve brandstoffen als biodiesel, PPO en bio-ethanol steeds belangrijker. Biodiesel wordt verkregen door oliehoudende gewassen als koolzaad via een chemisch proces (veresteren) om te zetten. PPO staat voor pure plantaardige olie in onveranderde vorm, bijvoorbeeld zonnebloemolie, koolzaadolie, sojaolie etc. De eerste PPO-tankwagen van firma Halma uit St. Annaparochie loopt uiteraard ook op plantaardige olie (produktie o.a. te Delfzijl). Bio-ethanol wordt verkregen door gewassen als (suiker) bieten, aardappelen of graan om te zetten in ethanol, welke tot zo’n 10 à 12% bij andere brandstoffen kan worden gemengd. Er kan ongeveer 6000 liter bio-ethanol uit 1 ha suikerbieten (=60 ton) worden gehaald. Biodiesel wordt al veel in Duitsland toegepast. Voor meer info: www.biodiesel.de

Naast import van groene stroom uit Skandinavië (waterkracht, windparken), Duitsland, Denemarken of Spanje (windenergie) of Zuid-Europa/Noord-Afrika (zonnecentrales) kan een gemeente, instelling of huishouden ook “groene stroom” aankopen die in Nederland wordt opgewekt m.b.v. duurzame energie, b.v. uit een naburig Ecopark. De “groene stroom” vermengt zich dan met de “grijze stroom”.